دارم گنهان ز قطره باران بيش

 

از شرم گنه فكنده ام سر در پيش

 

آواز آمد كه غم مخور اي بنده

 

تو در خور خود كني و ما در خور خويش

 شاعر :؟

يارب به كريمي كريمانم بخش

 

بر آب دو ديده يتيمانم بخش

 

صد بار به لطف و كرمت بخشيدي

 

اين بار به سلطان خراسانم بخش